قسمت دهم: مارکو، کارآموزِ فرکانس ها

روز دوم کاری بود و مارکو کنار پنجره واحد آنالیز فایرنت نشسته بود؛ نگاهش به اسلایدهای نرخ ترافیک و SINR خیره مانده بود. نمودارها شفاف بودند… ولی بعضی مفاهیم هنوز مثل مه در ذهنش می‌چرخیدند.

سؤالاتی در ذهنش می‌چرخید:

• چرا در مناطق با SINR پایین هنوز Throughput قابل قبولی داریم؟
• نسبت بار روی سلول‌ها چطور بر کیفیت تجربه مشترک تأثیر می‌ذاره؟
• آیا دسترسی به فرکانس ۱۸۰۰ بهتره یا ۲۶۰۰ برای مناطق پرتراکم؟

پیمان، که متوجه تعلل ذهنی مارکو شده بود، در یک تایم خلوت بهش گفت:

بیا بریم یه چای بخوریم. سوال‌هات رو دوست دارم، بهتره توی فضای آروم‌تر بازشون کنیم

اتاق گفت‌و‌گو، با عطر چای و نمودار

در یکی از اتاق‌های جلسه شرکت، دو فنجان چای کمر باریک روی میز بود. لپ‌تاپ باز شد و پیمان شروع کرد به توضیح:

پیمان:   ببین مارکو، در مورد SINR و Throughput، قضیه فقط مربوط به قدرت سیگنال نیست. توی LTE، الگوریتم‌های        Scheduler مثل  Proportional Fair (PF) تأثیر زیادی دارن. اگه مشترک توی مرز سلول باشه، SINRش پایینه، ولی Scheduler  ممکنه براش منابع بده چون مدتی محروم بوده؛ یه جور عدالت نسبی.

مارکو:  یعنی منابع به صورت دینامیک و با هوشمندی توزیع می‌شن، نه فقط بر اساس کیفیت لحظه‌ای؟

پیمان:  دقیقاً. حالا بریم سراغ فرکانس‌ها. باند 2600 MHz  توانایی انتقال اطلاعات بالاتری داره چون پهنای باند بیشتری مثل     20MHz داره ، ولی نفوذش در ساختمان‌ها ضعیفه. در مقابل، باند1800MHz  نفوذ خوبی داره، ولی پهنای باندش معمولاً کمتره، مثلاً ۱۰ یا ۱۵MHz

مارکو: پس برای مناطق پرتراکم شهری، استفاده از ۲۶۰۰ برای Outdoor مناسبه، ولی باید یه لایه ۱۸۰۰ یا حتی ۷۰۰ برای پوشش داخلی داشته باشیم.

پیمان:   آفرین، حالا داری طرح‌های Multi-layer و Small Cell رو درک می‌کنی. حتی گاهی از Carrier Aggregation (CA) هم استفاده می‌کنیم که توی UE بتونه همزمان از چند باند استفاده کنه.

مارکو:   مثال ترکیب ظرفیت با پوشش، و هماهنگی بین فرکانس‌ها مثل یه ارکستر با سازهای مختلف.

پیمان خندید:

دقیقاً! حالا برای پروژه‌مون، باید ببینیم کاربران بیشتر توی چه موقعیت‌هایی هستن. اگه بیشتر Indoor باشن، طراحی متفاوتی می‌خواد، حتی شاید استفاده از Distributed Antenna System (DAS)